We schelen 13 maanden. Jij kent mij al je hele leven. De gedeelde ervaringen zijn talrijk.

Een van mijn blijvende herinnering is dat we samen op de Ailbertuslaan in de draaistoel TV keken. We pasten er toen samen heel goed in. Toen nog geen horrorfilms, maar ‘gewoon’ Duitse zender waarvan ik mij achteraf afvraag in hoeverre we het überhaupt hebben begrepen. Maar als Indo konden we vast vooruit met ‘kijken vanuit het hart’.

We trokken veel samen op in onze kindertijd. We kochten samen met papa je eerste fiets (en sowieso de eerste en enige fiets in ons gezin), een gloednieuwe zwarte PON. Ook in onze studiejaren waren we vaak bij elkaar te vinden. Ik bracht je samen met papa naar je eerste studentenkamer, ‘op kot’ even buiten Nijmegen. Als ik eraan denk voel ik nog steeds hartzeer. Je bent de enige bij wie ik een verfkwast in handen heb gehad om de muren te schilderen. k was erbij toen jij stopte met de opleidingen. Achteraf beschouwd wellicht te beschermd opgegroeid om de uitdagingen van een opleiding social work en kunst te doorstaan.

En nu, beiden 65. We fantaseren wel eens om als het zover komt maar samen in een verzorgingshuis te wonen. Daar kunnen we onze expeditie dan voortzetten. Maar voor het zover is gewoon ‘op expeditie’ naar restaurants en musea of gewoon kumpulan.

Liefs, Patricia